Tjallie Kewilaä, Echt 1959

Tjallie KewilaƤ, Echt 1959

Mijn ouders, beide afkomstig van de Molukken, hebben elkaar hier in Nederland ontmoet. Mijn vader woonde in Echt (L) en mijn moeder woonde met haar ouders in Eijsden (L). Waar ze elkaar precies ontmoet hebben, weet ik niet maar wel dat mijn vader toen muzikant was en mijn moeder op de huishoudschool zat. Mijn vader komt uit Watidal, een dorp op de Tanimbar eilanden. Mijn moeder komt uit Tihulalé, een dorp op Ceram.

Ik kom uit een gezin met acht kinderen, ik heb vier broers en drie zussen. Mijn jeugd heb ik in Zevenaar doorgebracht en na een korte periode In Arnhem woon ik nu al zesentwintig jaar in Doesburg. Samen met mijn vrouw Harma heb ik drie dochters en twee kleinkinderen Wij hebben bewust voor Doesburg gekozen, omdat wij onze kinderen niet in een grote stad wilden laten opgroeien. Doesburg is weliswaar een stad, maar heeft toch een gezellig dorps karakter met een inwonersmentaliteit die ons goed bevalt.

Ik ben begonnen als pscyhiatrisch verpleegkundige in Wolfheze, daarna heb ik een aantal jaren in de TBS-Kliniek Oldenkotte in Rekken gewerkt. Ondertussen heb ik de opleiding tot maatschappelijk werk gedaan in Nijmegen. Ik werk nu ruim dertien jaar als sociaal psychiatrisch verpleegkundige in Zutphen. Hoewel mijn werkplek in de kliniek is, doe ik voornamelijk ambulant werk. Ik begeleid en behandel mensen individueel. Ik heb te maken met allerlei soorten verslavingen: alcohol, drugs, medicijnen, gokken, computer/games, roken, eetverslaving enz. Bij mij komen jongeren vanaf 23 jaar, er is geen bovengrens. Jongeren onder de 23 vallen onder de afdeling Jeugdzorg. Als cliënten zich bij ons aanmelden krijgen ze zo snel mogelijk een intake. Vanaf begin februari zijn we begonnen met een versnelde vorm. Cliënten krijgen op één dag de intake en advies voor behandeling. Ze weten dezelfde dag wat hun zorgplan is en krijgen direct een hulpverlener toegewezen. Het doel is om zo snel mogelijk met de behandeling te beginnen. Ambulant werken betekent dat ik ook mensen thuis of in andere instellingen opzoek. Dat kunnen zijn: een psychiatrisch ziekenhuis, een algemeen ziekenhuis, een verpleeghuis of een revalidatiekliniek.

Het werken met verlaafden kan zwaar zijn, maar het blijft ook telkens een uitdaging. Ik heb te maken met mensen uit verschillende lagen en standen van de bevolking. Het maakt allemaal niets uit, als ze een verslavingsprobleem hebben is iedereen gelijk. Ze willen van hun probleem af en daar hebben we verschillende behandelen begeleidingsmethoden voor.