Theo van Workum, Ede 1964

Theo van Workum,  Ede 1964

Na mijn schoolperiode (HEAO in Arnhem) ben ik voor mijn werk naar Amsterdam vertrokken. Bij een omaatje een kamer kunnen huren in een mooie buurt net onder het Vondelpark. Een heerlijke tijd gehad: Amsterdam is een schitterende stad, vooral als je jong bent. Al snel heb ik daar Nellie (mijn vrouw) ontmoet. Vervolgens hebben we samen in Amsterdam-Oost, Oostzaan en Monnickendam gewoond. Overal zo’n vijf jaar.

Met de hond gingen we vanuit het vlakke polderland steeds vaker naar de bossen om daar uit te waaien en te wandelen. De bossen gingen met de jaren steeds meer trekken, daarom hebben we uiteindelijk de keuze gemaakt om weer meer naar het oosten van het land verhuizen. We keken eerst naar een hutje op de hei, maar dat was voor Nellie, als rasechte Amsterdamse, toch iets te veel van het goede. Een klein stadje met de bossen op een steenworp afstand, dat moest het worden. Uiteindelijk zijn we verder naar het oosten getrokken dan we in eerste instantie van plan waren en is onze keuze op Doesburg gevallen. Mijn zus woonde al in Doesburg en ook mijn moeder was na het overlijden van mijn vader al in Doesburg komen wonen.

Het project aan de IJsselkade was net gestart, maar omdat dat erg lang ging duren besloten we een huis in de binnenstad te kopen. We hebben in een korte periode veel huizen bekeken. Huizen waar veel aan opgeknapt moest worden vielen gezien mijn twee linker handen al snel af. We zijn vooraf door alle straten van de binnenstad van Doesburg gereden en hebben alle huizen op film vastgelegd. Eigenlijk was dit de voorloper van Google Street View. Als we een advertentie zagen van een huis dat te koop stond, keken we de film af om te bepalen of we daar wilden wonen of niet. In ons huis in de binnenstad wonen we nu al weer twaalf jaar. De beslissing om het huis te kopen hebben we binnen een half uur genomen. Er waren die dag nog meer kijkers, maar wij waren er zeker van dat het dit huis in Doesburg moest worden.

Het idee dat mijn familie na verschillende omzwervingen bij elkaar in de binnenstad zou wonen, alle drie uitkijkend op een andere kant van de Martinitoren, vond ik heel bijzonder. Helaas overleed mijn moeder, voordat we ons huis in Doesburg hadden betrokken.

Het mooie van het wonen in een oud huis in de binnenstad is, dat elk huis anders is en ook zijn eigen verhaal heeft. Het huis heeft al vele bewoners gehad en na jou zullen er nog vele volgen. Je hebt het als het ware te leen. Iedere keer als ik Wim Schiks met een groep bezoekers/toeristen door de straat zie lopen en hem hoor vertellen over Doesburg, dan merk ik dat ik apetrots ben op onze stad.