Ljubov Hiddinga Feskova, Koturkul

Ljubov Hiddinga Feskova, Koturkul

In Kazachstan, waar ik ben geboren is het ‘s winters koud, echt koud, meestal -20°C en soms -30°C. In het kleine dorp Koturkul, dat tegenwoordig Kotyrkol heet. De russen willen nog wel eens de namen van dorpen en steden veranderen. Mijn vader werkte daar tien jaar op een kolchoz als agronoom, een soort specialist in gewassen en landbouwtechnieken. Mijn moeder was lerares Russische taal.

In het Russische Nizhekamsk, in Tatarstan, de Russische republiek van de tartaren, ben ik grootgebracht. Nizhekamsk betekent laag bij de rivier de Kama, die samenvloeit met de langste rivier van Europa de Wolga in Tatarstan.

Na tien jaar basisonderwijs ben ik, toen ik zestien was, vertrokken naar Moskou om chemische technologie te studeren. Ben je klaar met je studie dan kun je in Rusland uit een aantal banen kiezen. Zo ben ik in Estland terecht gekomen als teamleider kwaliteitscontrole in een leerlooierij.

Een paar jaar geleden kwam ik in contact met mijn huidige man Wilfred die mij vanuit Estland naar Nederland liet komen. Vanaf de eerste dag voelde het alsof wij elkaar al jaren kenden. Ik woon nu een aantal jaren in Nederland met mijn zoon samen met Wilfred en zijn kinderen.

Soms haal ik mijn 83-jarige alleenstaande moeder op uit Tatarstan om bij ons te logeren. Vliegen naar Moskou dan 23 uur met de trein naar Nizhekamsk en vervolgens weer de hele weg terug.