Julia IJsselstijn-Salmanova, Kramatorsk 1975

Julia IJsselstijn-Salmanova, Kramatorsk 1975

Mijn geboortestad Kramatorsk, daar ben ik nooit meer geweest. Mijn moeder is Oekraïnse en mijn vader is Russisch. Hij was als militair gestationeerd in Hongarije. Vandaar gingen mijn vader en mijn hoogzwangere moeder met de auto op familiebezoek in Siberië. Halverwege zijn ze gestopt bij kennissen waar mijn komst zich aankondigde. Ik werd blijkbaar eerder geboren dan ze hadden gedacht.De zwangerschap wordt in Rusland normaal gesproken heel serieus genomen met extra vitaminepillen, allerlei tests en om de haverklap een echo om te zien of alles nog goed is. Thuis bevallen is er niet bij. Er zijn speciale bevallingshuizen waar de kersverse moeder en kind zo’n zeven tot tien dagen verblijven. De meeste mannen vieren de bevalling met vrienden en veel Wodka. Ze komen meestal de baby na een dag of twee drie bewonderen …

Doordat ik onderweg geboren ben en wij, met mijn vader als militair, van plaats naar plaats trokken, heb ik me altijd een beetje zigeunerkind gevoeld.

Na Hongarije woonden we onder meer in Kaliningrad en in het hoge noorden aan de grens met Finland in de buurt van Moermansk. Daar heb ik tot mijn twaalfde jaar gewoond. Heerlijk vond ik het daar, twee meter sneeuw, langlaufen en het Noorderlicht. Als mijn kinderen wat groter zijn wil ik ze dat graag laten zien.

Na mijn vaders pensioen, al op zijn vijfenveertigste, keerden wij weer terug naar Kaliningrad, een grote stad. Daar heb ik mijn school afgemaakt en de studie economie aan de universiteit afgerond. Bij een Russisch-Nederlands transportbedrijf vond ik werk.

Als persoonlijk assistent van de Nederlandse directeur heb ik veel gereisd. Maar als hij naar Nederland ging hoefde ik niet mee. Tot hij mij een keer toch meenam om contact te maken met Nederlandse zakenpartners. Daar kwam ik in contact met André, directeur van een ander transportbedrijf. Wij vonden elkaar direct leuk, dat kon ik wel merken, maar ik zag op zijn bureau foto’s van zijn kinderen staan en dat verwarde mij. Gelukkig hoorde ik dat hij niet meer getrouwd was. Vervolgens zijn wij met elkaar gaan afspreken. De bankencrisis in Rusland in 1998 zorgde ervoor dat ook het bedrijf waar ik voor werkte in slecht weer terecht kwam. Daardoor moest ik gaan nadenken hoe nu verder.

In 2000 kreeg ik mijn verblijfsvergunning en toen zijn we meteen ons huwelijk gaan plannen. De 02-02-2002 leek ons beide een heel leuke datum. Het was dan ook een hele domper toen een half jaar voor die datum bekend werd dat Kroonprins Willem Alexander en Maxima uitgerekend mijn datum hadden gepikt om ook te trouwen. Zij hebben dat goed gemaakt door alle trouwstellen van die dag uit te nodigen voor een feest en diner in paleis Het Loo, 400 kersverse echtparen allen in hun trouwkleding!

Sinds ik in Doesburg woon voel ik mij perfect op mijn plek. Ik ben zelf nogal geordend en dat past niet goed bij het chaotische Rusland. In Doesburg heb ik mij wel eerst moeten onthaasten, maar ik ervaar de rustige kleine stad nu als een weldaad. Een perfecte plek om kinderen groot te brengen. Want inmiddels heb ik samen met mijn man twee kinderen gekregen, die zijn nu 9 en 2 jaar. Zij heten Nina en Kirill, allebei mooie Russische namen.

Sinds vier jaar woont mijn moeder bij ons in. Wij hebben speciaal voor haar ons huis laten verbouwen. Zij heeft hier nu ook haar plekje gevonden en kan heerlijk haar twee kleinkinderen van heel dichtbij meemaken.