Josette Dahlberg, Paramaribo 1963

Josette Dahlberg, Paramaribo 1963

Mijn voorouders werkten als slaven voor Zweedse plantagehouders. Die Zweedse plantagehouders hadden de familienaam Dahlberg en omdat het gebruikelijk was dat de slaven de familienaam van de plantagehouders kregen, heetten mijn voorouders vanaf dat moment Dahlberg.

Ik ben geboren in 1963 in Suriname. Op vierjarige leeftijd kwam ik op 25 januari 1967 naar Nederland. Wij gingen in Den Haag wonen. Toen ik 7 was zijn we naar Arnhem verhuisd en achtereenvolgens naar Wehl en Doetinchem. Op 20-jarige leeftijd ben ik naar Amsterdam vertrokken om te gaan studeren. Ik volgde er de opleiding anesthesie medewerker aan het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Na mijn opleiding ben ik naar Arnhem verhuisd, waar ik in het Rijnstate ziekenhuis ben gaan werken. Het werken in een operatiekamer heb ik altijd intrigerend gevonden. In de operatiekamer gelden strikte regels en je mag er niet zomaar naar binnen. Aangezien ik enig technisch inzicht heb en het werken met apparaten leuk vind is het vak anesthesie geknipt voor mij. In het begin vond ik de veiligheidsvoorschriften wel eens lastig. In principe werk je altijd in beschermende kleding en heb je een mondkapje voor. Het communiceren met collega’s tijdens een operatie ervoer ik in het begin door de mondkapjes als hinderlijk. Je kunt elkaar moeilijk verstaan terwijl juist de communicatie essentieel is tijdens een operatie. Intussen ben ik eraan gewend geraakt. Het geruststellen van mensen voor een operatie vind ik één van de mooiste aspecten van dit vak.

Na mijn opleiding ben ik ook met modellenwerk begonnen en ik heb modeshows gelopen. Daarnaast heb ik een opleiding voor coupeuse gevolgd omdat ik de modewereld interessant vond. Mensen op een mooie manier aankleden sprak mij aan. Op dit moment word ik door mijn werkgever regelmatig uitgezonden naar Zwitserland. Zwitserland is een land van tegenstellingen, het heeft een modern en uitgebreid openbaar vervoerssysteem. In de ziekenhuizen lijkt het echter of de tijd heeft stilgestaan. Er wordt nog gewerkt met prikklokken en het patiëntenregistratiesysteem bestaat vaak uit een kaartenbaksysteem. Van een elektronisch patiënten dossier (EPD) is dus nog geen sprake. Een arts wordt ook beoordeeld op het aantal patiënten die hij in een ziekenhuis behandelt. Hoe meer patiënten hoe hoger zijn waardering. Meestal vertel ik niet zoveel aan mensen over mijn beroep. Als je vertelt wat je doet zijn enge verhalen over operaties die niet gelukt zijn of mis zijn gegaan je deel. Daar zit ik niet op te wachten.

Ik vind het leuk om te sporten. In de zomerperiode ga ik een paar keer per week joggen. In de winter vind je me vaak in de fitness studio. Ook het reizen spreekt me aan. Ik heb al vele landen bezocht. Sinds 2004 woon ik in Doesburg. Doesburg heeft een rijke culturele geschiedenis. De Doesburgers zijn gemoedelijke mensen en ik voel me er op mijn gemak.