Esther Markerink, Zevenaar 1984

Esther Markerink, Zevenaar 1984

Mijn geboorteplaats is Zevenaar, maar mijn eerste drie levensjaren heb ik in Lobith gewoond. Inmiddels woon ik nu 25 jaar in Doesburg en dat bevalt me wel. Ik woon hier nog bij mijn ouders Nelly en Daan en een broer Daniel en probeer zoveel mogelijk te sparen om een huis voor mijzelf te kopen.

Mijn schooltijd vond ik niet zo heel erg leuk. Ik was mager en lang en werd af en toe gepest, soms deed ik daar ook aan mee en pestten we iemand anders. Ook de meester op de basisschool was niet mijn favoriet. Hij sleepte eens iemand aan zijn oren omhoog op de stoel, omdat hij niet wilde luisteren. Dat heeft wel indruk op mij gemaakt.

Na de lagere school kwam ik op het Rhedens terecht, die toen ook nog in Doesburg was gevestigd. Dat vond ik wel leuk. Vooral de uitwisseling met Friedrichstadt. Een ander huis, andere cultuur, ander eten en met de bus naar school, dat vond ik wel bijzonder.

Sporten heb ik altijd heel veel gedaan. Jarenlang badminton gespeeld. Daarna werd het kickboksen om mijzelf wat meer stevigheid te geven, zowel lichamelijk als geestelijk. In die tijd werkte ik nog op de groenteafdeling van een erg grote supermarkt in Arnhem. Dat leverde de nodige stress op met mijn superieuren om de, zeg maar, kortzichtige kruideniersmentaliteit. Sporten hielp mij ook om even te ontladen, maar ik raakte geblesseerd en switchte naar voetbal, maar dat is zeker niet minder blessuregevoelig.

Toen ik de kans kreeg om voor mijzelf te beginnen, heb ik dat met beide handen aangegrepen. Vijf dagen in de week sta ik op de markt met dierendingen in Duiven, Didam, Giesbeek, Zutphen, Wageningen en natuurlijk Doesburg. Ik ben goed te vinden met een kanariegele bus en de Wafmiauwpiepknaag-kraam.

Dat voetballen heb ik eraan gegeven. Toch een te groot risico op blessures en dat kun je niet hebben met een eigen zaak.