Arie van den Heuvel, Arnhem 1951

Arie van den Heuvel, Arnhem 1951

Zestien jaar ben ik notaris in Doesburg geweest. Na mijn opleiding duurde het eerst nog veertien jaar voor ik notaris werd. Dat is een lange weg te gaan. Het stoffige imago dat het notariaat heeft heb ik nooit zo ervaren. Ik vond het juist een creatief vak in het zoeken naar het beste antwoord binnen de bestaande wetten op een aan mij voorgelegde vraag. Ik voelde mij net een kameleon die zich in veel van elkaar verschillende situaties moest proberen aan te passen.

Bij mijn werk in Doesburg heb ik altijd geprobeerd tussen de mensen te (blijven) staan en van meerwaarde te zijn voor de gemeenschap waarin ik woon en werkte.

In 2008 ben ik gestopt als notaris. Ik voelde dat het tijd werd om wat anders te gaan doen. Het heeft me wel veel moeite gekost om het notariaat los te laten, want ik heb dat vak met heel veel plezier gedaan. Wat ik wilde gaan doen wist ik toen ook nog niet. Ik had altijd wel een vage behoefte om mijn ervaring over te brengen op jongeren in de vorm van een soort maatschappelijke stage aan het einde van mijn loopbaan.

Muziek luisteren en verzamelen is mijn passie in mijn leven. In mijn ontvangstkamer op kantoor had ik een LP van The Beattles (Sergeant Pepper) en van Robert Long (Vroeger of Later) op de schoorsteenmantel staan. Verder stonden er oude radio’s uit de jaren 50, een mono-pickup en een oude zwart-wit tv. POP, Rock en Blues, maar bij tijd en wijlen ook klassiek vind ik heerlijk om naar te luisteren. Maar ook de verhalen rond Keith Moon, de drummer van de Who, de radslag van gitarist Pete Townsend en het gitaarwerk van Jimi Hendrix vind ik (nog steeds) geweldig. Ach ja, iedereen heeft recht op een afwijking zeg ik dan en dit is de mijne.

Mijn kinderen organiseerden bij mijn afscheid als notaris een afscheidsfeestje en daar vroeg iemand mij een CV te maken en aan hem te sturen. Dat heb ik gedaan en twee weken later had ik een baan in het hoger beroepsonderwijs, waar ik tot nu met veel plezier werk.

In mijn huidige werk in het onderwijs werd en word ik positief verrast door de inzet van de jongeren om hun diploma te halen. Zeker de huidige jongeren met een zogenaamde niet Nederlandse culturele achtergrond doen erg hun best; mijn kijk op deze jonge mensen is hierdoor de laatste jaren gevormd en erg positief geworden, er zitten echte juweeltjes tussen.

Van onze komst naar Doesburg hebben wij als gezin geen spijt gehad. Het is hier heerlijk wonen en werken.