Annette Sweerts, Haarlem 1945

Annette Sweerts, Haarlem 1945

Op de eerste koninginnedag na de oorlog ben ik geboren. Koninginnedag was toen op 31 augustus. De zusters in het ziekenhuis concludeerden daaruit meteen dat mijn ouders mij wel Wilhelmina zouden noemen. Maar mijn ouders hadden al besloten dat ik naar mijn overgrootmoeder, mijn grootvader, mijn peettante en een andere tante vernoemd zou worden. En dat allemaal naar goed katholieke traditie. Dus kreeg ik vier voornamen die moeilijk in de invulhokjes van officiële papieren passen. Dat gedoe met al die namen wilde ik mijn kinderen niet aandoen dus hebben die er maar twee of één.

Spelen met kinderen van een ander geloof mocht niet van de nonnetjes. En als pubermeisje gezien worden met een jongen binnen een straal van vijf kilometer van school mocht ook al niet. Maar omdat ik zo graag naar het strand ging trommelde ik soms een van mijn oudere neven op, om met de motor naar het strand te gaan en mij bij school op te halen. Na een omhelzing voor het hek van de school, dat vrijwel altijd gezien werd door de rectrix, werd ik dan als straf iedere keer voor een paar dagen geschorst en kon ik lekker die dagen naar het strand i.p.v. naar school. Van 1 april tot 1 november was ik elke dag op het strand van Zandvoort te vinden als het ook maar even kon. En nog steeds vind ik het heerlijk om met een flinke storm op het strand te wandelen.

Ik heb veel verschillende banen gehad. Ik was telefonist-receptionist, telexist, filmondertitelaar, directie-secretaresse, programmeur. In de tijd dat ik een café had in Zandvoort, hoefde ik pas laat te werken dus kon ik overdag eerst naar het strand.

Dat maken van ondertitels bij films kon ik heel goed. Dat moest zo snel mogelijk gebeuren want het vliegtuig waarmee de mastertape aangekomen was stond te wachten tot de ondertiteling klaar was en dan moest het geheel weer terug naar de producent in Amerika. Ondertussen was de ruimte waar wij zaten hermetisch afgesloten en kon er niemand in of uit. Dit alles om te voorkomen dat de splinternieuwe film ondertussen illegaal gekopieerd zou worden.

Meer dan veertig jaar heb ik in Amsterdam gewoond maar het werd me te druk, dat gekrioel van al die mensen en je moet overal op letten vanwege het drukke verkeer. Dat vind ik nu zo heerlijk van Doesburg, die rust en stilte en toch alles bij de hand. Het strand mis ik hier natuurlijk wel. Daarom ga ik nog vaak naar mijn zoon die in Zandvoort woont en ga ik met mijn kleinzoon lekker uitwaaien aan het strand.