Anne Wouters-Weggen, Issum 1955

Anne Wouters-Weggen, Issum 1955

Achtenvijftig jaar geleden werd ik geboren in Issum, net over de Duitse grens bij Venlo. Daar groeide ik op met Duits als moedertaal. Ik ben maatschappelijk werkster en getrouwd met archivaris Peter Wouters. Wij hebben drie zoons, Thomas, Fabian en Roland. Ik heb een broer en een zus. Mijn moeder, Charlotte Weggen, is huisvrouw, mijn vader Leo Weggen is drogist. In het kleine dorpje waar ik opgroeide werd het ouderlijk huis in 1881 gekocht door mijn overgrootvader. Die begon er datzelfde jaar een drogisterij in, die later door mijn grootvader, en weer later door mijn vader werd voortgezet. Tot de sluiting in 1977 bracht ik veel tijd door in de winkel. Na de middelbare school volgde ik een opleiding tot kleuterleidster. Daarna deed ik op de Sociale Academie in Siegen een vervolgopleiding maatschappelijk werk, met als specialisatie jongerenwerk. Zes jaar werkte ik bij de Kreis Kleve als Kreisjugendpflegerin. Daar ondersteunde ik allerlei soorten jongerenwerk in het zuidelijke gedeelte van de Kreis Kleve.

Peter en zijn vriend Lex leerde ik kennen toen ik met mijn zusje en een vriendin in de zomer van 1977 op vakantie ging naar Zuid-Frankrijk. Er werden adressen geruild en er werd niets meer vernomen totdat ik één jaar later als gevolg van een verloren weddenschap (het was 1978 dus die ging uiteraard over voetbal!) een feestje gaf. In mijn bureaula vond ik de adressen van Peter en Lex terug en in een gekke bui werden de heren ook voor het feestje uitgenodigd. Ze kwamen en ze kwamen vaker, naar Issum. Later kwam Peter alleen en van het één kwam het ander. Na onze studies en stages gingen wij samenwonen in Kleef.

Toen we in 1982 trouwden kreeg ik naast de Duitse ook de Nederlandse nationaliteit en ik voel me nu in beide landen thuis. In 1983 kochten we het huis in de Veerpoortstraat. In 1984 verhuisde ik samen met mijn man naar Doesburg. Na de geboorte van onze drie zoons vond ik mijn eerste baan in Nederland als peuterleidster in Angerlo. Ook deed ik regelmatig vertaalwerk. Na een driejarig uitstapje als administratief medewerkster in Arnhem werk ik nu al weer negen jaar op verschillende locaties waaronder op een zorgboerderij, als begeleidster van mensen met een beperking. Ik vind dit fantastisch werk en hoop dit het tot aan mijn pensionering te mogen blijven doen.

De jongens hebben inmiddels hun eigen weg gevonden. We genieten van de ‘tweezaamheid,’ van de bezoeken van en aan onze kinderen, van een goed glas wijn met vrienden, van uitstapjes en reizen, ver weg of dichtbij.

Een verhaaltje in mijn eerste, met de vertaling ervan in mijn tweede moedertaal:

In Issum befand sich ein Übergangsheim, 'der Klausenhof', für junge Studenten überwiegend aus Asien, die dort einige Wochen verbrachten bevor sie irgendwo in Deutschland ein Studium begonnen. Es war für uns ein große Chance, die große weite Welt kennenzulernen. In unserem Jugendheim trafen wir auf Kulturen, Traditionen und Essensgewohnheiten aus Korea, Pakistan, den Philipinen und Sri Lanka. Lange nachdem wieder eine Gruppe Studenten Issum verlassen hatte, bekamen wir noch Anrufe von überall, dass sie Issum vermissten. Ich bin regelmässig mit meinem alten Käfer durch das Ruhrgebiet gefahren und habe so manchen von ihnen zum Wochenende zu uns geholt.

Eines der Mädchen aus Korea stand eines Tages bei uns in der Drogerie mit ihrem deutschen Freund und fragte nach meiner Mutter, die nicht zu Hause war. Sie machte mir deutlich, dass sie sie dringend heute noch sprechen müsste, um eine Antwort auf eine wichtige Frage zu bekommen. Jetzt wurde ich neugierig und fragte worum es ging. Sie hatte stellvertretend für ihre Eltern Zustimmung nötig, ihren Freund zu heiraten. Was nun? Dann hatte sie eine Idee. Sie schaute mich hoffnungsvoll an und fragte, ob ich der Heirat zustimmen könnte. Ich habe JA(!) gesagt. Damals war ich 19 Jahre alt. Ich habe danach nichts mehr von ihnen vernommen.

vertaling

In Issum was een opvanghuis, genaamd 'Klausenhof', voor jonge studenten hoofdzakelijk uit Azië die hier enkele weken verbleven voordat zij ergens in Duitsland aan een studie begonnen. Voor ons was dit een grote kans om de grote wijde wereld te leren kennen. In ons jongerencentrum kwamen culturen, tradities en eetgewoonten uit Korea, Pakistan, de Filipijnen en Sri Lanka samen. Lang nadat een groep studenten Issum verlaten had, ontvingen wij nog telefoontjes met de vraag ons te mogen bezoeken. Regelmatig reed ik met mijn kleine kever door het Ruhrgebied en haalde mensen voor een weekeind naar Issum. Één van de meisjes uit Korea stond op een dag in onze drogisterij samen met haar Duitse vriend en vroeg naar mijn moeder die niet thuis was. Het was blijkbaar heel dringend omdat zij antwoord op een belangrijke vraag nodig had. Dit maakte me nieuwsgierig en ik vroeg wat er zo dringend was. Zij wilde, plaatsvervangend voor haar ouders, toestemming van mijn moeder om met haar vriend te kunnen trouwen. Wat nu? Toen had ze een idee. Ze keek me hoopvol aan en vroeg aan mij om die toestemming te geven. Ik heb JA(!) gezegd. Ik was 19 jaar oud en heb nooit meer iets van haar vernomen.

Drogisterij als dekmantel voor illegale praktijken

- Drogerie-Weggen.jpg

In 1881 opende mijn overgrootvader Wilhelm Weggen in Issum een drogisterij als dekmantel voor de in die tijd illegale maar succesvolle praktijk voor Homeopathie. In het familiearchief bevinden zich nog documenten van rechtszaken over dit onderwerp. Wilhems patiëntenkring was zo groot dat hij ook spreekuren hield in steden als Wesel, Bocholt en Straelen. Voor behandelingen aan huis maakte hij gebruik van paard en wagen. Oude brieven laten zien dat hij Issumers die naar Canada en Los Angeles waren geëmigreerd nog jaren via de post verzorgd heeft met homeopathisch advies en de bijbehorende korreltjes. Deze foto uit 1902 toont Wilhelm samen met zijn zoon en mijn grootvader Paul Leo Weggen. Paul Leo was eerst kerkschilder en later drogist. Ze staan voor de drogisterij, mijn geboortehuis. Achter het dakraampje bevond zich mijn kinderkamer.